Het is zover, ik ben 20.
Ik weet niet wat ik er van moet denken, in mijn vriendengroep ben ik de eerste die deze leeftijd bereikt, en ik voel me dus zo wat eenzaam als niet-tiener. Pas op, het is enkel maar op papier en daar ben ik dan ook zeer blij om. Ik voel me niet beter of slechter dan toen ik nog gewoon 19 was, maar het zet me wel aan het denken hoor.
Ik werk en heb een auto, maar zou zo stilaan moeten denken aan alleen wonen of bij het lief intrekken. Ik zou dat fantastisch vinden he, maar ik werk halftijds, niet ideaal dus. Ik ben al lange tijd op zoek naar een fulltime job, alleen liggen ze niet met hopen op mij te wachten. Okee, ik geef toe, ik ben een beetje van een luie zoeker…. Binnenkort maak ik er echt werk van, dan kan ik vooruit met mijn leven. Soms vraag ik me af of ik toch niet beter nog wat had gestudeerd, allemaal gedachten die mijn dagen vullen. Nu ben ik wel zeker dat ik niet terug naar school zou gaan, ik zou dat simpelweg niet kunnen. Misschien volg ik wel een cursus van thuis uit, dat lijkt me wel wat.
Voor de rest heb ik me geweldig geamuseerd op mijn verjaardag, ik had een dag recup en moest dus niet werken, ik ben met mijn mama gaan shoppen. ‘s Avonds kreeg ik gourmet gepresenteerd door het lief en kreeg ik ook hele fijne cadeautjes!
